Park Güell to jedno z tych miejsc w Barcelonie, które zostają w pamięci na długo. Odwiedziliśmy to miejsce niedawno i od razu zrozumieliśmy, dlaczego to jeden z symboli miasta. Kolory, kształty i natura idealnie się tu łączą. To przepiękny park, zaprojektowany przez Antoniego Gaudíego na początku XX wieku. Początkowo miał być luksusowym osiedlem, ale historia potoczyła się inaczej. Dziś to park miejski i obiekt wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Zajrzyj przy okazji do naszego przewodnika, w którym opisujemy atrakcje Barcelony.
Dojazd do Parku Güell – jak dojechać z centrum Barcelony?
Autobusem: Z centrum Barcelony, a dokładnie z Placu Katalońskiego dojedziesz autobusem linii 24. Wysiadasz na przystanku Trav de Dalt – Torrent de les Flors, a następnie idziesz jeszcze 500 metrów w stronę wejścia do parku.
Metrem: Z centrum Barcelony, także z Placu Katalońskiego jedziesz metrem L3 na stację Lesseps. Później do przejścia jest jakieś 1,2 km.
- Mamy specjalny wpis na blogu – metro w Barcelonie.
Główne wejście – Carrer d’Olot
Główne wejście do Parku Güell znajduje się przy Carrer d’Olot. To tam stoją charakterystyczne pawilony Gaudíego. My nie wchodziliśmy od razu na schody z jaszczurką. Warto wiedzieć, że park ma kilka bram. My byliśmy przed czasem, dlatego wpuścili nas bocznym wejściem.
Godziny otwarcia i bilety wstępu
Park w styczniu czynny był od 9:30 do 17:30. My byliśmy w południe, dlatego ludzi było trochę więcej. Warto wybrać się od wczesnych godzin.
Bilet normalny kosztuje 18 euro – my kupujemy kilka dni wcześniej na konkretną godzinę, ale z wejściem przed czasem nie ma problemu.
Park Güell – atrakcje. Co zobaczyć w parku?
Oto lista atrakcji i miejsc, które warto zobaczyć w parku.
Jaszczurka i ławka w Parku Güell
Już przy pierwszym spacerze widać, że Park Güell nie jest zwykłym parkiem. Kręte ścieżki, kamienne wiadukty i architektura wtopiona w wzgórze robią ogromne wrażenie. Najbardziej znana jest kolorowa jaszczurka, często nazywana smokiem. Warto też zwrócić uwagę na falującą ławkę z mozaiki, z której rozciąga się widok na Barcelonę. Dla nas to było jedno z najlepszych miejsc na zdjęcia.
Sala Hipostylowa
Sala Hipostylowa, znana też jako Sala Stu Kolumn, robi ogromne wrażenie już od pierwszego wejścia. W rzeczywistości kolumn jest mniej, ale efekt przestrzeni jest niesamowity. My zwróciliśmy uwagę na sufit z mozaikami i akustykę tego miejsca. Gaudí zaprojektował salę jako targ, a jednocześnie system zbierania deszczówki. Funkcja i estetyka idealnie się tu łączą.
Pawilony wejściowe i portiernia
Pawilony przy głównym wejściu wyglądają jak z bajki. Krzywe linie, kolorowe dachy i detale typowe dla Gaudíego od razu wprowadzają w klimat parku. Jeden z budynków pełnił funkcję portierni, drugi mieszkalną. To jedno z tych miejsc, przy których każdy się zatrzymuje.
Trzy Krzyże
Punkt widokowy Trzy Krzyże (Turó de les Tres Creus – 185 m n.p.m.) znajduje się w najwyższej części parku. Podejście nie jest wymagające, a widok na Barcelonę wynagradza wszystko. My dotarliśmy tam prawie pod koniec zwiedzania i to był idealny finał. To dobre miejsce na chwilę ciszy i zdjęcia panoramy miasta.
Drogi, ścieżki i wiadukty
System dróg i ścieżek to jeden z najbardziej niedocenianych elementów Park Guell. Gaudí idealnie dopasował je do naturalnego ukształtowania terenu. Spacerując nimi, ma się wrażenie, że architektura wyrasta ze skały. My często schodziliśmy z głównych tras i to była dobra decyzja.
Dom Larrarda
Dom Larrarda to jeden z budynków powstałych w ramach pierwotnego projektu osiedla. Dziś pełni funkcje administracyjne. Z zewnątrz prezentuje się skromniej niż inne elementy parku, ale warto wiedzieć, że to część pierwotnej wizji Gaudíego.
Dom – Muzeum Gaudiego
Dom Muzeum Gaudiego to miejsce, w którym architekt mieszkał przez kilka lat. W środku można zobaczyć meble i przedmioty zaprojektowane przez niego osobiście.
Wiadukt środkowy
Wiadukt środkowy to świetny przykład integracji architektury z naturą. Kolumny przypominają pnie drzew, a całość idealnie wpisuje się w zbocze wzgórza. Przechodząc pod nim, ma się wrażenie spaceru w naturalnej grocie.
Smocze Schody
Smocze Schody to jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów Park Guell. Kolorowa jaszczurka przyciąga tłumy, ale warto uzbroić się w cierpliwość, żeby zrobić zdjęcie. To symbol parku i obowiązkowy przystanek.
Dom Triasa
Dom Triasa to prywatna rezydencja, jedyna w pełni zrealizowana w ramach projektu osiedla. Nie można go zwiedzać od środka, ale warto zatrzymać się na chwilę i zobaczyć, jak miała wyglądać wizja luksusowego życia w Park Guell.
Trasa Różnorodności Biologicznej
Ta trasa pokazuje naturalną stronę parku. Roślinność śródziemnomorska, cisza i cień sprawiają, że to idealne miejsce na odpoczynek. My trafiliśmy tu przypadkiem i był to jeden z przyjemniejszych fragmentów spaceru.
Ścieżka Palmowa
Ścieżka Palmowa prowadzi przez zieloną część parku. Palmy dają cień, a ruch jest zdecydowanie mniejszy. To dobry wybór, jeśli chcesz na chwilę uciec od najbardziej obleganych atrakcji.
Wysoki Wiadukt
Wysoki Wiadukt robi wrażenie skalą i formą. Spacerując nim, można podziwiać zarówno architekturę, jak i otaczającą zieleń. To kolejny przykład, jak Gaudí myślał o harmonii z naturą.
Ogrody austriackie
Ogrody austriackie to spokojna, zielona część Park Guell. Dawniej znajdowały się tu szkółki roślin. Dziś to idealne miejsce na chwilę przerwy. Mniej ludzi, więcej natury i zupełnie inny klimat niż przy głównych atrakcjach.
Park Güell – trasa zwiedzania
Poniżej znajdziesz przykładową trasę zwiedzania parku. Długość trasy to 2,6 km. Można chodzić mniej, a można chodzić jeszcze więcej. To zależy, jakimi ścieżkami będziemy wędrować.
Park Güell – ile czasu na zwiedzanie?
Na zwiedzanie Park Güell warto zarezerwować sobie około 2 godziny. Jeśli chcesz tylko zobaczyć główne punkty, wystarczy krócej. Ale przy spokojnym spacerze czas szybko ucieka. Warto zaplanować zapas, szczególnie jeśli chcesz zrobić zdjęcia, czy usiąść na ławce z widokiem. W tym samym dniu zdążysz zwiedzić największą atrakcję Barcelony – Sagrada Familia.
Park Güell – historia w skrócie
Historia Park Guell zaczęła się na początku XX wieku, gdy Eusebi Güell zlecił Antoniemu Gaudíemu zaprojektowanie ekskluzywnego osiedla mieszkaniowego dla zamożnych rodzin. Teren na wzgórzu Muntanya Pelada miał doskonałą lokalizację. Było czyste powietrze, widok na morze i panoramę Barcelony. Projekt zakładał około 60 działek, połączonych systemem ścieżek, schodów i wiaduktów, przy zachowaniu naturalnej topografii terenu.
Gaudí zaplanował bardzo restrykcyjne zasady zabudowy, aby domy nie odbierały sobie światła ani widoków. Architekt szanował istniejącą roślinność i wprowadził rośliny śródziemnomorskie oraz innowacyjne systemy gromadzenia wody.
Budowa ruszyła w 1900 roku, jednak ze względu na wysokie ceny, słaby dojazd i elitarny charakter projektu sprzedano tylko dwie działki. Prace przerwano w 1914 roku, a teren stał się prywatnym ogrodem Güella, udostępnianym na wydarzenia publiczne. Po śmierci Güella w 1918 roku park został wykupiony przez miasto i w 1926 roku otwarty jako park miejski. Z czasem Park Güell stał się jedną z najważniejszych atrakcji Barcelony, a w 1984 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
